Tijdsgeestgewijs: een sfeerverslag

Technologie en Verandering, de twee lijken hand-in-hand te gaan en volgens sommigen buitengewoon uit de hand te lopen. Een bezorgde veranderaar wordt een nieuwsgierige veranderaar als hij ervoor kiest zich goed te informeren. Dat VdV deze thema’s voor het recente symposium koos lag tijdsgeestgewijs perfect voor de hand.

De vier sprekers waren allen op eigen wijze vol betrokken bij technologie en maatschappelijke veranderingen. Zo werd het toch ook brede thema via vier deskundige en verfrissende perspectieven bekeken.

Het gebeurt hier gewoon om de hoek

De kick-off werd verzorgd door John Schalken, programmadirecteur van SMB (Science Meets Business). We kregen een kijkje in de keuken van de regionale innovatie.  Opvallend was bijvoorbeeld een glucosemeter die glucose in het traanvocht meet en in de toekomst direct verbonden kan worden met insuline-afgifte. Wonderlijk hoe dit bij zou kunnen dragen aan zelfredzaamheid!

De belofte van de blockchain

Koen Hendrickx verzorgde een boeiende toelichting op 1 van zijn interesses uit de digi-wereld: blockchain. Als deelnemer kreeg ik een overzichtelijke indruk van wat blockchain inhoudt en welke lastige vragen verdere implementatie opwerpt. Misschien konden we als luisteraars nog het meeste leren van Hendrickx’ uitnodigende zelfeducatie in deze!

Wel de juiste vragen blijven stellen

Sabine Winters zette ons dieper aan het denken (vragen) over de impliciete regels die wij duizendvoudig hanteren en van invloed zijn op hoe we (al dan niet technologisch gefaciliteerd) contact met elkaar maken. Zoals het een filosoof betaamt, gingen we als deelnemers weg met het bewustzijn dat de waarde, ervaring en praktijk van ‘de technologische dingen’ toch net iets meer complex in elkaar zitten dan we neigen te denken. En laat dat onze nieuwsgierigheid niet bedingen, maar doen ontluiken!

Het begint bij jezelf

Het sluitstuk werd verzorgd door Peter Joosten, dankzij wie ik nu een werkelijke “hunch” heb van wat er aan technologische vernieuwingen zoal mogelijk zal zijn de aankomende jaren. Intrigerend, ook omdat Joosten vooroploopt in het zelf uitproberen van de ontwikkelingen, tot aan het implanteren van een onderhuidse chip aan toe. Meest prangend en veelzeggend vond ik de boodschap, dat wij mensen eigenlijk niet goed kunnen voorstellen wat de toekomst zal brengen. Een onzekerheid die, meer nog dan de technologie, met angst samen kan gaan. Aan Joosten was de vrije verbeelding echter goed besteed. Inspirerend.

Technologie gaat altijd over ons

Gedeelde noemer van de vier lezingen was het belang van sociaal contact. Hoeveel technologische verfijning ons alledaagse bestaan en wellicht eeuwig voortbestaan ook rijk zal zijn, in de kern komt het telkens neer op de vraag in hoeverre wij als mens onszelf kennen, de ethische vragen hieraan gerelateerd durven te stellen én werkelijk contact maken met elkaar zodat we een toekomst creëren die ook de volgende generatie lief zal zijn.

Deelnemers luisterden geconcentreerd, de borrel nadien was geanimeerd. Het symposium betrof dus een prima formule voor frisdenken, kennis opdoen en netwerken.

Het kan altijd beter!

Al met al vermoed ik dat het symposium net wat meer uitdagend vormgegeven kan worden. Zo had ik nadien een interessante uitwisseling over de mogelijkheid om als deelnemers van het symposium te starten met vragen als “hoe zitten we erbij” en “vanuit welke aannames verhouden we ons eigenlijk tot deze thema’s”? Bewustwording van de context, onze persoonlijke gevoelens en ideeën over de thematiek en directe interactie zouden bij hebben gedragen aan engagement en, allicht, de vrije verbeelding. Ik kijk uit naar de volgende!

deel dit artikel